Wsp\u00f3\u0142czesny polski jazz ma twarz Leszka Mo\u017cd\u017cera. I to nie ze wzgl\u0119du na wzbudzaj\u0105ce sensacj\u0119 ekscentryczne fryzury czy fiku\u015bne oprawki okular\u00f3w pianisty. To w\u0142a\u015bnie Mo\u017cd\u017cer sprowadzaj\u0105c pod strzechy \u00f3w rodzimy jazz, spopularyzowa\u0142 go. I chocia\u017c jego muzyce nie mo\u017cna przyklei\u0107 modnej etykietki smooth, to i tak s\u0142ucha si\u0119 jej lekko, mi\u0142o i przyjemnie. Bo Mo\u017cd\u017cer ma talent do \u0142\u0105czenia wysublimowanej tre\u015bci z wpadaj\u0105c\u0105 w ucho form\u0105. Szczyt tej umiej\u0119tno\u015bci osi\u0105gn\u0105\u0142 w triu z Larsem Danielssonem i Zoharem Fresco.<\/p>\n
Ju\u017c poprzedni album stworzony wsp\u00f3lnie ze szwedzkim kontrabasist\u0105-wiolonczelist\u0105 i \u015bpiewaj\u0105cym izraelskim perkusist\u0105 wysoko ustawi\u0142 poprzeczk\u0119 – zdoby\u0142 podw\u00f3jn\u0105 Platynow\u0105 P\u0142yt\u0119. „Betweenus and the light” odniesie jeszcze wi\u0119kszy sukces. To album nastrojowy, subtelny, ale wyrazisty. Brzmi klasycznie, bez udziwnie\u0144 i zb\u0119dnych kombinacji. Wszystkie utwory tworz\u0105 sp\u00f3jn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n
Trio Mo\u017cd\u017cer\/Danielsson\/Fresco serwuje finezyjn\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 uczt\u0119 doprawion\u0105 orientalnymi za\u015bpiewami. Album potwierdza, \u017ce Mo\u017cd\u017cer, mimo jego ostatnich skok\u00f3w w bok i eksperyment\u00f3w z muzyk\u0105 estradow\u0105, wypada najlepiej jako pianista jazzowy. Zadowoli ka\u017cdego, poza fanatycznymi purystami.<\/p>\n