Kto zna\u0142 \u201eThe Time\u201d wcze\u015bniej, w pi\u0105tkowy wiecz\u00f3r w Imparcie us\u0142ysza\u0142 nieco rozszerzon\u0105 wersj\u0119 p\u0142yty. Mo\u017cd\u017cer pow\u015bci\u0105gn\u0105\u0142 sw\u00f3j temperament i gra\u0142 w nostalgicznym klimacie. To skojarzenie ma charakter nie tylko kronikarski: ostatnim pianist\u0105 goszcz\u0105cym we Wroc\u0142awiu, kt\u00f3ry w wielodniowe tournee uda\u0142 si\u0119 z w\u0142asnym fortepianem, by\u0142 sze\u015b\u0107 lat temu Krystian Zimerman.<\/p>\n
Podr\u00f3\u017c Polskiej Orkiestry Festiwalowej (a nasz kraj by\u0142 jej tylko kr\u00f3tkim odcinkiem) by\u0142a wtedy ogromnym logistycznym przedsi\u0119wzi\u0119ciem. Obejmuj\u0105ca osiem miast trasa tria Leszek Mo\u017cd\u017cer Lars Danielsson Zohar Fresco, zwi\u0105zana z promocj\u0105 doskona\u0142ego sk\u0105din\u0105d albumu \u201eThe Time\u201d, to przy tamtym wydarzeniu w\u0142a\u015bciwie epizod. Niemniej warto zauwa\u017cy\u0107, \u017ce od lat nie zdarzy\u0142o si\u0119, by jazzowy artysta je\u017adzi\u0142 po Polsce wygodnym busem, w towarzystwie profesjonalnej ekipy technicznej, w tym stroiciela fortepianu (notabene, mowa o pot\u0119\u017cnym, koncertowym Steinway\u2019u).<\/p>\n
Te okoliczno\u015bci m\u00f3wi\u0105 sporo o statusie jakim zas\u0142u\u017cenie, cho\u0107 od niedawna, cieszy si\u0119 Leszek Mo\u017cd\u017cer. Przy czym, jak s\u0105dz\u0119, w niewielkim stopni chodzi o kaprysy i \u017c\u0105dze luksus\u00f3w muzyka, kt\u00f3ry przez ca\u0142e lata zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 przyzwyczai\u0107 do sparta\u0144skich warunk\u00f3w, kt\u00f3re oferowa\u0142 mu rodzimy show-biznes. Bardziej istotny wydaje mi si\u0119 szacunek wobec s\u0142uchacza, szcz\u0119\u015bliwie wsparty r\u0119k\u0105 hojnego sponsora, i o to, by muzyk\u0119 nagran\u0105 na p\u0142ycie prezentowa\u0107 w jak najlepszych warunkach.<\/p>\n
Bo te\u017c \u201eThe Time\u201d zawiera muzyk\u0119 wyciszon\u0105, niemal\u017ce kontemplacyjn\u0105. By\u0142em wi\u0119c pewny, i\u017c w wersji live zabrzmi ona du\u017co bardziej ekspresyjnie, a znany z nieograniczonej fantazji Mo\u017cd\u017cer b\u0119dzie improwizowa\u0142, improwizowa\u0142, improwizowa\u0142… Tak si\u0119 nie sta\u0142o. Kto zna\u0142 \u201eThe Time\u201d wcze\u015bniej, w pi\u0105tkowy wiecz\u00f3r w Imparcie us\u0142ysza\u0142 nieco rozszerzon\u0105 (w czasie) wersj\u0119 p\u0142yty. Kto kupi\u0142 album po koncercie – odnalaz\u0142 tam dok\u0142adnie ten sam, nostalgiczny klimat.<\/p>\n
W tym przypadku to dobrze. Mo\u017cd\u017cer dojrza\u0142, potrafi pow\u015bci\u0105gn\u0105\u0107 sw\u00f3j temperament (tak\u017ce jako zapowiadacza numer\u00f3w, co mu do tej pory wychodzi\u0142o a\u017c za dobrze – vide denerwuj\u0105ce gadki na CD i DVD \u201ePiano Live\u201d) i bardziej ni\u017c na show skupi\u0142 si\u0119 na muzyce. Spo\u015br\u00f3d kompozycji zawartych na p\u0142ycie zabrak\u0142o chyba tylko Komedowskiej kompozycji \u201eSvantetic\u201d (je\u015bli mnie ucho nie myli\u0142o, tylko kr\u00f3tko zacytowanej), pojawi\u0142 si\u0119 za to \u201eSo What\u201d Davisa. Naturalnie, koncertowe wykonania rz\u0105dz\u0105 si\u0119 swoimi prawami – pojawiaj\u0105 si\u0119 d\u0142ugie introdukcje, mo\u017cna sobie pozwoli\u0107 na swobodny dialog, czasem na \u017carty. Nowego wymiaru muzyce zarejestrowanej w studiu wykonawcy nie nadali, cho\u0107 podziwia\u0107 wirtuozeri\u0119 ka\u017cdego z nich na w\u0142asne oczy jest przyjemno\u015bci\u0105 sam\u0105 w sobie – zw\u0142aszcza gdy Zohar Fresco wygrywa na zwyk\u0142ym tamburynie niemal symfoni\u0119, a Lars Danielsson gra na wiolonczeli jak na gitarze.<\/p>\n
Propozycj\u0119 wyciszonego, doros\u0142ego Mo\u017cd\u017cera kupuj\u0119 bez zastrze\u017ce\u0144. Tym bardziej, \u017ce mamy do czynienia z kreacj\u0105 nowatorsk\u0105 na skal\u0119 \u015bwiatow\u0105; ot\u00f3\u017c w historii jazzu trio z fortepianem w roli g\u0142\u00f3wnej, za to bez perkusji, to absolutny ewenement. Legendarny Oscar Petersom w zupe\u0142nie innej, swingowanej poetyce, drummera zast\u0105pi\u0142 niegdy\u015b gitarzyst\u0105. Teraz Mo\u017cd\u017cer, kt\u00f3ry zaprosi\u0142 do wsp\u00f3\u0142pracy \u015bpiewaj\u0105cego wirtuoza instrument\u00f3w perkusyjnych. Zohar Fresco zaliczenia u jazzowych akademik\u00f3w na pewno by nie dosta\u0142, cho\u0107 artyst\u0105 kreuj\u0105cym d\u017awi\u0119ki jest wybitnym. Za niespe\u0142na dwa miesi\u0105ce pianista wyst\u0105pi w Filharmonii Wroc\u0142awskiej. Wraz z wiolonczelist\u0105 Andrzejem Bauerem i \u201eoko\u0142omuzykiem\u201d m.Bunio.s, obs\u0142uguj\u0105cym gramofon, Sampler i komputer, pianista zaprezentuje g\u0142o\u015bny projekt\u201eLustosphere\u201d, czyli wariacje na temat muzyki ( i s\u0142\u00f3w) Witolda Lutos\u0142awskiego. Wiosn\u0105 tego roku trzech artyst\u00f3w wyst\u0105pi\u0142o ju\u017c z tym programem na dziedzi\u0144cu Browaru Mieszcza\u0144skiego, inauguruj\u0105c festiwal MusicaElectronicaNova. Bawili si\u0119 doskonale. Teraz i publiczno\u015b\u0107 b\u0119dzie mog\u0142a pos\u0142ucha\u0107 \u201eLutosphere\u201d w warunkach sprzyjaj\u0105cych odbiorowi.<\/p>\n